Οπισθόφυλλο τις συλλογής διηγημάτων μου "Η ΟΨΗ" που θα κυκλοφορήσει απο τις εκδόσεις "Γκοβόστη" τον Απρίλιο

Η ΟΨΗ. Μια όψη, ίσως, απογοητευτική μα και κάποτε ελπιδοφόρα, θλιβερή, καυστική, εξημμένη, κυνική, ειρωνική και σαρκαστική, αλλά συνάμα διασκεδαστική και κωμική. Ή μήπως είναι πολλές όψεις αναμιγμένες και παραμορφωμένες από τη μυωπική μας ματιά;

Η καταπιεσμένη Ταμάρα, η παρωχημένη μαντάμ Σουσού, ένα παιδάκι που διαμαρτύρεται, ένας πατέρας που «προσφέρεται» στην οικογένειά του, μια κοπέλα που θέλει να διοριστεί στο δημόσιο και καταφεύγει σε έναν πολιτικό, ένας άντρας που αρέσκεται να δέρνει τη γυναίκα του, ένας οικογενειάρχης σε κατάθλιψη, ένας ταξιδεμένος με τις αφηγήσεις του, δυο ερωτευμένοι ψυχοπαθείς, ένας Πακιστανός που συχνάζει σε παιδικές χαρές, ένας ηλικιωμένος που ζει βλέποντας τηλεόραση, μοιχείες σε μια κλειστή επαρχιακή κωμόπολη και ένας βαλτωμένος πωλητής μιας εταιρείας, στοιχειοθετούν το κολάζ της κοινωνίας μας, μέσα από τα μάτια της συλλογής.

Ένα ταξίδι σχετικότητας, αντιθέσεων και αυταπάτης, που ευελπιστεί να φωτίσει, έστω και λίγο, την πολυπλοκότητα τού σύγχρονου κόσμου μας, μέσα από τα γεγονότα και τους βίους των ηρώων του και την υποκειμενική τους ματιά.

Μυθιστόρημα "Αφιερωμένο στην Έλενα"- Τεχλεμετζής Γρηγόρης

Γρηγόρης Τεχλεμετζής

E-Mail tehlemetzis@yahoo.gr

Εξώφυλλο του μυθιστορήματός του με τίτλο «Αφιερωμένο στην Έλενα», εκδόσεις Ηριδανός (2007)

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Από τον Άρη –αυτόν τον αμφιθυμικό, παράξενο νέο- ξεκίνησαν όλα. Είναι ένα ταραγμένο βιογραφικό μυθιστόρημα ενός αγνώστου, που δε θέλησε να το δημοσιεύσει ο ίδιος. Ήταν μοιχός, εγωιστής, δολοφόνος, ή ήθελε απλώς να αλλάξει τον εαυτό του και τον κόσμο; Ποιος θα αποφανθεί με βεβαιότητα; Είναι η αλήθεια τόσο σχετική; Ένα μυθιστόρημα για τη συζυγική ζωή και την τρομοκρατία, όπως «εν θερμω» εκφράζεται από τον ίδιο το δράστη, γραμμένο για να εξηγήσει τη στάση του στην άλλοτε σύντροφό του.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΕΡΓΟ «ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΕΛΕΝΑ» /Χρυσή Καρπαθιωτάκη- Περιοδικό Πάροδος 15 (2007)

Τολμηρό και βαθύ, το πρώτο μυθιστόρημα του Γρηγόρη Τεχλεμετζή κινεί έντονα το ενδιαφέρον, επιτυγχάνοντας μια συμπυκνωμένη πληρότητα μέσω της αρμονικής σύζευξης διαφορετικών στοιχείων τόσο σε επίπεδο μορφής, όσο και σε επίπεδο περιεχομένου. Αναφέρομαι αφενός στη χρήση μιας γλώσσας καλλιεργημένης όσο και μοντέρνας, αφετέρου στην παράλληλη διαπραγμάτευση ενός μάλλον διαχρονικού θέματος, αυτού της σταδιακής αποσάθρωσης των σχέσεων στα πλαίσια του συζυγικού βίου, με φλέγοντα θέματα της κοινωνικοπολιτικής επικαιρότητας, και συγκεκριμένα με το ζήτημα της τρομοκρατίας και τη νόσο του AIDS. Ωστόσο, η κυριότερη και πλέον γοητευτική υπέρβαση που κατορθώνει ο συγγραφέας του βιβλίου έγκειται στο πάντρεμα μιας ανατρεπτικής πλοκής, που θυμίζει σχεδόν κινηματογραφικό σενάριο, με έναν εσωτερικό προβληματισμό γύρω από την ανθρώπινη ύπαρξη, την ευτυχία, τη μοίρα –προβληματισμό που φαίνεται να έχει τις ρίζες του τόσο στη φιλοσοφία του Schopenhauer, όσο και στον υπαρξισμό.

Ματαιωμένος από τις διάφορες συμβάσεις, διψασμένος για το νέο και διαφορετικό, γρήγορα κορεσμένος και τελικά ανικανοποίητος στην αναζήτηση της ευτυχίας, μπλεγμένος στη δίνη μοιραίων γεγονότων και συγκυριών, θύτης μαζί και θύμα, στο ύστατο σκαλοπάτι της αρχικής αόριστης και βαθμηδόν συνειδητής απελπισίας, ο ήρωας του μυθιστορήματος αυτοκαταστρέφεται και καταστρέφει, γκρεμίζει και γκρεμίζεται, με ανοιχτά πάντα –αν και θολωμένα- τα μάτια του καθώς πασκίζει να αφηγηθεί την δική του πλευρά της ιστορίας στην αλλοτινή του σύντροφο. Θεμελιακά μόνος πάρα την παρουσία-παρεμβολή των άλλων, χωρίς καμία αυταπάτη θείας πρόνοιας, δεμένος στο άρμα του παραλόγου τής ζωής διαγράφει κύκλους σ’ έναν σκληρό κόσμο, χαράσσοντας ο ίδιος την πορεία του προς το χαμό μα σαν σπρωγμένος από μια αδιευκρίνιστη δύναμη. Τολμώ να πω ότι ο ίδιος εκείνος ήλιος του Camus, που στραβώνει τον πρωταγωνιστή του Ξένου λίγο πριν πατήσει τη σκανδάλη, ρίχνει μερικές από τις ολέθριες ακτίνες του στην πορεία αυτή.

Τραγικός στο έπακρο αν και με έναν ιδιάζοντα τρόπο, ο ήρωας του Τεχλεμετζή επώδυνα αυτό-ανατέμνεται μέχρι την τελική του πτώση όπου και παραδίνεται στην «κατανυχτική σιγή της ελάχιστης ύπαρξης», σοφότερος ίσως αλλά ηττημένος, νεκρός πριν τη λυτρωτική έλευση του θανάτου, πολύ κουρασμένος για να αναρωτηθεί αν αιτία τής συντριβής του υπήρξε η Νέμεσις ή η τυχαιότητα..

Σαφώς καλογραμμένο και πρωτότυπο, αυτό το μυθιστόρημα «ενός αγνώστου» (όπως μας το παρουσιάζει ο συγγραφέας του κάνοντας χρήση ενός αφηγηματικού τεχνάσματος-προσωπείου) κατορθώνει να θέσει ερωτήματα και, κυρίως, να διατυπώσει ερμηνείες-εκδοχές αποφεύγοντας τη δογματικότητα. Επαφίεται λοιπόν στους αναγνώστες να συνάγουν τα δικά τους, πικρά κατά πάσα πιθανότητα και αναπόφευκτα ημιτελή, επιμύθια..

Χρυσή Καρπαθιωτάκη.